وب نوشته های دکتر محیصا

با وجود این همه زائر از دور و نزدیک چرا غریب الغربا شدید؟؟؟

جوابشو وقتی فهمیدم که دیدم به زائرینتون اجازه نمیدن زیرزمین خونه ی شماکمی استراحت کنن...وقتی فهمیدم که زائرینتون از بی جایی درب حرم خوابیدن یعنی این همه هتل و خونه نمیتونن یک اتاق وقف زائرین شما بکنن ... وقتی فهمیدم که آشپزخونه ای که به نام شما غذا درست میکنه به کسایی که فقط برای یک قاشق غذای تبرکی گریه می کنن غذا نمیده ... ما مردم ایران با این همه داد از فرهنگ و اصالت چه میزبانای بدی هستیم ... از مغازه و هتل و تاکسی و غذا و هرچیزی که دستشون بیاد استفاده میکنن تا از اومدن این زائرا بهره های مالیشونو ببرن... یاد میزبانی مردم عراق از زائرین اربعین میوفتادم اونجا با همه ی فقری که وجود داره قلبای بزرگی هست که خونه ی زائرین امامشون شده ... سند غربت شما همین سقاخونه ی اسماعیل طلایی است که بابتش با ظلم جفت چشمی توسط نادر شاه در اومد...

با همه ی حرفها و بعضا روشنفکری ها که رسوندن دست به ضریح شما حتما برای زیارت لازم نیست اقرار میکنم:

بهترین لحظات عمرم زمانی بود که انگشتامو برای رسوندن به ضریح شما دراز کردم و همه ی وجودم آرامش شد وقتی حس کردم سرم رو روی دامان شما گذاشتم ...  

رویای ناتمامم ساعات در حرم بود      باقی عمر اما افسوس بود و کابوس

همه ی لحظاتی که توی حرم امنتون بودم با تمام وجود نگاه پر از عطوفتتونو احساس میکردم ... نه لازم بود حرفی بزنم نه کاری کنم ... فقط کافی بود گوشه ای مودب بشینم و چشمامو ببندم ... همه ی درد و دلام اشک می شد و شما میشنیدید ... و من حس میکردم دستاتونو وقتی نوازشم می کردید ....

مولا امام رضا (ع) می فرمایند:

« الامام الانیس الرفیق، و الوالد الشفیق، و الاخ الشقیق، و الام البرة بالولد الصغیر، و مفزع العباد فی الداهیة النآد...»

امام همدم و رفیق، پدر مهربان، برادر برابر، مادر دلسوز به کودک، و پناه بندگان خدا در گرفتارى سخت است...»

 

 

 

 


نوشته شده در ۱۳٩٤/٥/٢٤ساعت ۳:٢۸ ‎ق.ظ توسط دکتر محیصا نظرات ()

Design By : Pars Skin